Trainingsnotities: onthoud het moment waarop iets veranderde

Schrijf op wat er gebeurde

'Het werkte niet' vertelt weinig wanneer de les later wordt teruggelezen. Beschrijf waar de poging begon, wat de partner deed en wanneer de mogelijkheden veranderden. Dan kan hetzelfde moment in een volgende oefening weer herkenbaar worden.

Gewone taal is voldoende. 'Ik verloor mijn balans toen de partner draaide' kan bruikbaarder zijn dan een correcte vakterm zonder herinnering aan de situatie. Een notitie moet het moment terugbrengen.

Eén actieve vraag is genoeg

Niet alles uit een les hoeft huiswerk te worden. Kies een vraag die op de mat te herkennen valt: wanneer komt de partner dichtbij, of wanneer houdt deze grip de beweging niet meer tegen? Een lijst van alle onderwerpen verdeelt de aandacht over te veel dingen.

De vraag hoeft het hele probleem niet op te lossen. Zij moet klein genoeg zijn om in een volgende oefening mee te nemen. Na afloop kan worden bekeken of het moment terugkwam en of het eerder of anders werd opgemerkt.

• Situatie: waar ontstond het probleem?
• Keuze: welke beweging werd geprobeerd?
• Reactie: wat veranderde de partner?
• Vervolg: welk moment verdient opnieuw aandacht?

Een observatie is nog geen diagnose

Een coach kan met één notitie vaak gerichter meekijken. De beschrijving hoeft niet te bewijzen dat de eigen analyse klopt. Zij biedt een beginpunt voor een gezamenlijke vraag.

Een oordeel over de hele persoon na elke ronde voegt weinig toe. 'Ik zag de afstand te laat veranderen' wijst naar iets wat kan worden onderzocht. 'Ik ben slecht' doet dat niet.

Bewaar wat nog wordt gebruikt

Lees af en toe terug welke notities een open trainingsvraag bevatten. Sommige problemen zijn duidelijker geworden, andere komen niet meer terug. Een volledig lesarchief opbouwen is geen voorwaarde om vooruit te gaan.

Een korte herinnering vóór de training en één observatie erna kunnen genoeg zijn. Het nut zit in opnieuw aandacht geven aan een moment, niet in hoe mooi of volledig het dagboek wordt.